Μύρτιλο

Το μύρτιλο (Βακκίνιον ο Μύρτιλλος - Vaccinium myrtillus) ανήκει στην οικογένεια των Ερεικοειδών η οποία περιλαμβάνει πολλά φυτά χαμηλής ανάπτυξης. Είναι αυτοφυές, και το συναντάμε συνήθως στις εύκρατες και ψυχρές περιοχές του πλανήτη. Το ύψος του θάμνου κυμαίνεται από 60 μέχρι 90 εκ. με πυκνό φύλλωμα το οποίο το φθινόπωρο γίνεται πορφυρό κόκκινο. Η περίοδος ανθοφορίας του ξεκινά τον Μάιο, οπότε και εμφανίζονται λευκά-ροζ άνθη, και την διαδέχεται η περίοδος καρποφορίας κατά τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο. Οι καρποί του, που ονομάζονται επίσης μύρτιλα, είναι εδώδιμοι, με ελαφρά ξινή γεύση. Υπάρχουν πολλές ποικιλίες (πάνω από 30 οι οποίες δεν έχουν τις ίδιες ιδιότητες), δύο από τις οποίες συχνά συγχέονται μεταξύ τους: το Ευρωπαϊκό μπίλμπερι (bilberry) και το Αμερικάνικο μπλούμπερι (blueberry), με την κύρια διαφορά τους να βρίσκεται στο ότι το πρώτο είναι άγριο και το δεύτερο καλλιεργήσιμο.

Και οι δύο ποικιλίες έχουν ισχυρές αντιοξειδωτικές ιδιότητες (κατατάσσονται στην κατηγορία των υπερτροφών με αντικαρκινική και αντιγηραντική δράση) καθώς είναι πλούσιες σε βιταμίνες Α, C, Ε και Β- καροτίνη, σε κάλιο, μαγνήσιο, φωσφόρο, ανόργανα οξέα, μεταλλικά άλατα και φυτικές ίνες· ωστόσο τα ευρωπαϊκά μύρτιλα περιέχουν περισσότερες ανθοκυανίνες, γεγονός που τα καθιστά δραστικότερα. Γι' αυτό και οι πολύ ευεργετικές ιδιότητες του μύρτιλου για την όραση αποδίδονται στα ευρωπαϊκά άγρια μύρτιλα. Επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει ότι η κατανάλωσή τους συμβάλλει στην καταπολέμηση διαφόρων προβλημάτων στα μάτια, όπως γλαύκωμα, καταρράκτη, κ.α.
Τονώνει γενικά τον οργανισμό, ενισχύει τις λειτουργίες του εγκεφάλου, τα φυτοοιστρογόνα που περιέχουν τα φύλλα και ο καρπός συμβάλλουν στην πρόληψη και αντιμετώπιση ουρολοιμώξεων, προβλημάτων αρτηριοσκλήρυνσης και υπέρτασης. Η μεγάλη περιεκτικότητά τους σε γλυκοζοειδή βοηθούν στην καταπολέμηση του σακχαρώδους διαβήτη ειδικά όταν καταναλώνται σε μορφή αφεψήματος (τα φύλλα).

Τα συναντάμε σε πολλές μορφές: πάστα (απόλυτα φυσικό παράγωγο, χωρίς προσθήκη ζάχαρης ή συντηρητικών –ενδείκνυται ιδιαίτερα για διαβητικούς), μαρμελάδα, γλυκό του κουταλιού, χυμό blueberry με προσθήκη σταφυλιού ή ροδιού, τσάι μύρτιλου από τα αποξηραμένα φύλλα του φυτού, κατεψυγμένοι καρποί μύρτιλου, αποξηραμένοι καρποί και, φυσικά, νωποί καρποί κατά την περίοδο της συγκομιδής.
Στην μαγειρική μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παρασκευή μαρμελάδας, γλυκισμάτων όπως τάρτες, πίτες, μπισκότα, γλυκόξινων σαλτσών για εδέσματα, σιρόπι για γλυκά κ.α. Νωπά ή αποξηραμένα συνοδεύουν άριστα τα δημητριακά, το γιαούρτι και το παγωτό.

Άλλιον το Πράσον (Allium porrum)

Ποώδες, ιθαγενές φυτό και ανήκει στο γένος Άλλιον και στην οικογένεια των Λειριοειδών (Liliaceae), στην οποία ανήκει και το κρεμμύδι και το σκόρδο. Το πράσο είναι διετές φυτό:

τον πρώτο χρόνο, από τον βλαστό αναπτύσσονται μακριά φύλλα σε σχήμα λόγχης, καθένα από τα οποία έχει μια σαρκώδη βάση που καλύπτει η μία την άλλη και σχηματίζουν ένα σχεδόν κυλινδρικό, παχύ και μακρύ βολβό. Ο βολβός αυτός φτάνει σε μήκος τα 40-50 εκατοστά και στην βάση του  αναπτύσσεται ένας θύσανος με ρίζες που φτάνουν σε μεγάλο βάθος. Κατά το δεύτερο χρόνο, ανάμεσα από τά φύλλα αναπτύσσεται ένα μακρύ στέλεχος που καταλήγει σε μία μεγάλη ταξιανθία, η οποία έχει 300-400 λευκά ή ρόδινα άνθη.
Μπορούμε να το βρούμε άγριο (Άλλιον το αμπελόπρασον - allium ampeloprasum) και διεσπαρμένο σε όλη την Ελλάδα, στην άκρη του δρόμου και σε εγκαταλελειμμένα χωράφια. Καλλιεργείται ανά την Ελλάδα για τα φύλλα και το βολβό του· ανθίζει τον Ιούλιο και τον Αύγουστο και η συγκομιδή γίνεται το χειμώνα. 

Το λαχανικό είναι γνωστό από την αρχαιότητα· η καλλιέργειά του αναφέρεται από το 3200 π.Χ. στην 1η Δυναστεία της Αιγύπτου. Η ίδια η λέξη «πράσον» εμφανίζεται πρώτη φορά στον Ιπποκράτη, αλλά υπήρχε από πολύ παλαιότερα καθώς η λέξη «πρασιά» απαντά στον Όμηρο (δυο φορές στην Οδύσσεια). Και επειδή στις πρασιές δεν θα φύτευαν μόνο πράσα αλλά κάθε λογής λαχανικά, πιθανόν η λέξη πράσον μπορεί να ήταν γενικό όνομα για όλα τα λαχανικά. Από το πράσο λοιπόν κατάγεται και η λέξη «πρασιά» αλλά και η λέξη «πράσινος» (χρώμα), που αρχικά δήλωνε μόνο το ανοιχτό πράσινο, το πράσινο του πράσου δηλαδή, αλλά μετά επικράτησε για όλες τις αποχρώσεις.

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι αρχαίοι Ρωμαίοι το χρησιμοποιήσουν πολύ στην καθημερινή τους κουζίνα, τους ήταν μάλιστα γνωστές δύο ποικιλίες του φυτού: το κεφαλωτόν (porrum capitatum) που το έτρωγαν γιά τον βολβό του (κυρίως οι πλούσιοι) και η γηθυλλίς (porrum activum) τα φύλλα της οποίας τα έτρωγαν οι φτωχότερες τάξεις. 

Η μαλακτική ιδιότητα του πράσου ήταν γνωστή και στον Αριστοτέλη, ο οποίος το επαινούσε ως ευφωνικόν. Ο Πλίνιος ανέφερε ότι ο Νέρων έκανε συχνή χρήση πράσων με λάδι, για να καλυτερεύει την φωνή του. Μερικές μέρες τον μήνα μάλιστα, έτρωγε μόνο πράσο με λάδι, χωρίς ψωμί. 

Εξωτερικά χρησιμοποιούσαν τον χυλό του πράσου, μαζί με γάλα ή ροδέλαιο, κατά της ωταλγίας και των εμβοών των αυτιών. Ψημένα τα πράσα σε τηγάνι με ξύδι τα συνιστούσαν ως κατάπλασμα στους πλευριτικούς. Το ίδιο κατάπλασμα το χρησιμοποιούσαν εξωτερικά για πόνους του λαιμού. Ψημένα μέσα σε φύλλο λαχανίδας, τα τοποθετούσαν ως κατάπλασμα για την θεραπεία των παρωνυχίδων, των εγκαυμάτων, ακόμα δε και των αιμορροΐδων. Τα χρησιμοποιούσαν ακόμη και ως αντίδοτο για δηλητηριώδη μανιτάρια.
Ήταν δημοφιλές εορταστικό φαγητό το οποίο έφτιαχναν μαζί με σύγκλινα. Παλιότερα, οι γυναίκες έβγαιναν στο «πρασολόημα»· μάζευαν τα πράσα και τα έφερναν σε «απυροτσούβαλα» (μικρά τσουβάλια από θειάφι). Τα πράσα τα χρησιμοποιούσαν για εγκαθίσματα στους δύσκολους τοκετούς, από τις πρακτικές μαίες «για να πέσει το λευτέρι» (ο πλακούς).

Στην κινέζικη λαϊκή ιατρική χρησιμοποιείται εσωτερικά υπό μορφή εγχύματος από το φρέσκο φυτό, για τα πρώτα στάδια του κρυολογήματος και στην καταρροή συνοδευμένη με μολύνσεις του αναπνευστικού συστήματος.

ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

Η κύρια θεραπευτική δράση του φυτού, την οποία είχαν ανακαλύψει και οι αρχαίοι μας πρόγονοι, είναι η μαλακτική και αποχρεμπτική των βλεννογόνων του αναπνευστικού συστήματος ιδιότητά του (χάρι στο θειοαζωτούχο αιθέριο έλαιο που περιέχει), γι' αυτό και συνιστάται η χρήση του σε φαρυγγίτιδες, λαρυγγίτιδες, βρογχίτιδες και γενικά όλων των πνευμονικών νοσημάτων. 

Είναι ελαφρώς καθαρκτικό και βοηθά στην δυσκοιλιότητα και στον καθαρισμό του εντέρου από παράσιτα. Έχει γενική αποτοξινωτική δράση αλλά και ειδική, καθώς βοηθά στην αποτοξίνωση των καπνιστών.
Περιέχει φώσφορο, κάλιο, μαγνήσιο και ψευδάργυρο (σε μικρές ποσότητες) καθώς και βιταμίνες Α, B, C και φολικό οξύ. 

Στην κουζίνα το πράσο χρησιμοποιείται ολόκληρο, μαζί με ρύζι, πατάτες, κρέας, σε πίτες και σε τάρτες. Η γεύση του είναι μοιάζει με του κρεμμυδιού αλλά είναι πιο γλυκιά.

Ερείκη (Εrica)

Χαμηλός αειθαλής θάμνος της οικογένειας των Ερεικωδών (Ericaceae), η οποία αριθμεί πάνω από 700 είδη. Φτάνει σε ύψος στα 60-70 εκ., έχει μικρά, μακρόστενα φύλλα και μικρά άνθη χρώματος ροζ, μωβ ή λευκά που μοιάζουν με καμπανούλες. Ανθοφορεί από το φθινόπωρο μέχρι τα τέλη του χειμώνα-αρχές της άνοιξης, γι' αυτό και στις γερμανικές χώρες ονομάζεται Wintersonne (ήλιος του χειμώνα).Στην ανθοκομία χρησιμοποείται ως θάμνος καλύψεως μεγάλων επιφανειών ή σε συνθέσεις όπως οι βραχόκηποι.

Την συναντάμε αυτοφυή τόσο σε ζεστά και υγρά κλίματα όπως της Νοτίου Αφρικής και της Μεσογείου όσο και σε πιο βόρεια κλίματα όπως της Σκωτίας και της Σκανδιναβίας. Στην Σκωτία μάλιστα, το ρείκι (heather) αποτελεί το εθνικό τους φυτό, καθώς από την αρχαιότητα το χρησιμοποιούσαν για να βάφουν υφάσματα, να γεμίζουν τα στρώματά τους με το μυρωδάτα άνθη του αντί με πούπουλα και για να φτιάχνουν σκοινιά από τα ανθεκτικά κλωνάρια τους.

Στην χώρα μας συναντώνται αυτοφυή 3 είδη, γνωστά με την κοινή ονομασία ρείκια. Είναι μελισσοκομικό φυτό καθώς ελκύει τις μέλισσες, και παράγει άριστης ποιότητας μέλι. Παρά την γευστικότητά του και την θρεπτική του αξία δεν έχει ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία καθώς κρυσταλλώνει γρήγορα. 

Χωράφια Ερείκης στην Σκωτία

Η Ερείκη χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην παραδοσιακή βοτανολογία, κυρίως στις ορεινές περιοχές της Ευρώπης, όπου υπάρχει αυτοφυές σε ολόκληρες εκτάσεις, ως θεραπευτικό φυτό. Οι θεραπευτικές ιδιότητες του βοτάνου έχουν καταγραφεί ήδη από τον Μεσαίωνα: Ένα γερμανικό βιβλίο του 1565 αναφέρει τον διάσημο γιατρό της εποχής Πάουλους Εγκινέτα ο οποίος χρησιμοποιούσε τα άνθη, τα φύλλα και τους μίσχους του φυτού για την θεραπεία κάθε είδους πληγών. Ο Φουκς έγραψε το 1543 ότι το φυτό ανακουφίζει από τα δαγκώματα των εντόμων, ενώ ο σύγχρονός του Μάθιουλος το χρησιμοποιούσε για να θεραπεύει δαγκώματα φιδιών, μολύνσεις ματιών, ασθένειες της σπλήνας και για να διαλύει τον σχηματισμό λίθων στα εσωτερικά όργανα. Ο Νίκολας Αλεξάντερ, ένας Βενεδικτίνος μοναχός έγραψε ότι η κατανάλωση του εγχύματος ερείκης για τριάντα διαδοχικές μέρες πρωί και βράδυ ήταν επαρκής για να διαλύσει τις πέτρες από τους νεφρούς· τον 20ο αιώνα το ρείκι αναγνωρίστηκε από το ιατρικό γίγνεσθαι ως θεραπευτικό βότανα κατά των πετρών στην περιοχή των κύστεων και των νεφρών. 

Παραδοσιακά, στην Βόρεια Ευρώπη φτιάχνουν τσάι από τα άνθη του φυτού, μαζί με άνθη βάτου, φύλλα μύρτιλλου, βερόνικα, θυμάρι και άγρια φράουλα. Το φυτό συλλέγεται κατά την περίοδο της ανθοφορίας του και χρησιμοποιείται φρέσκο ή αποξηραμένο για την παρασκευή ροφήματος (δοσολογία: 1 κουτ.γλ. βοτάνου για 1 κούπα νερό) ή για εξωτερική χρήση.

Θεραπευτικές ιδιότητες

Έχει ηρεμιστικές και ήπιες υπνωτικές ιδιότητες, γι' αυτό συμβάλλει στην αϋπνία και στην αντιμετώπιση κάθε είδους σωματικής υπερδιέργερσης και εξάντλησης. Δρα ως αντισηπτικό και αντιφλεγμονώδες ιδιαίτερα στο ουροποιητικό και το πεπτικό σύστημα. Το αφέψημα του φυτού δρα θετικά στις πέτρες που σχηματίζονται στο ουροποιητικό σύστημα, κολικούς νεφρών, χρόνια κυστίτιδα, προστάτη και οιδήματα. Βοηθά σε προβλήματα γαστρίτιδας με υπερέκκριση πεπτικών υγρών, κολικούς των εντέρων, στις ασθένειες του συκωτιού και της χολής. Ως αντιφλεγμονώδες βοηθά στις φλεγμονές του λαιμού και της στοματικής κοιλότητας, στον βήχα και τα κρυολογήματα. Σε αρθρίτιδα, πολυαρθρίτιδα, ρευματισμό και ποδάγρα βοηθά τόσο το ρόφημα όσο και η εξωτερική χρήση με κομπρέσες και μπάνια.

• Την ερείκη μπορούμε να την βρούμε σε όλα τα ανθοπωλεία, αντέχει το χειμώνα σε εξωτερικό χώρο που το βλέπει ο ήλιος και χρειάζεται αραιό πότισμα. 
• Το μέλι ερείκης μπορεί να το βρει κανείς σε καταστήματα με είδη υγιεινής διατροφής. 

Χρυσάνθεμο (Chrysanthemum morifolium)

Ένα από τα πιο δημοφιλή ανθοκομικά φυτά του φθινοπώρου είναι το χρυσάνθεμο. Θεωρείται ως το λουλούδι του Νοεμβρίου, ωστόσο στην Ελλάδα το συναντάμε και με το όνομα Αγιοδημητριάτικο αλλά και Οκτωβρίνι μιας και βρίσκεται σε πλήρη άνθηση τις ημέρες της γιορτής του Αγ.Δημητρίου τον μήνα Οκτώβριο. Την ονομασία του την πήρε γύρω στο 1753 από τον γνωστό βοτανολόγο Λιναίο, ο οποίος την εμπνεύστηκε από τις ελληνικές λέξεις χρυσός (το αρχικό χρώμα των λουλουδιών) και άνθος που σημαίνει λουλούδι. Στην Ελλάδα είναι γνωστό και ως Παρθενούλι ή Παρθένιο, ονομασία την οποία συναντάμε σε αναφορές του Διοσκουρίδη.

Πρόκειται για πολυετές φυτό ζωηρής βλάστησης το οποίο κατάγεται από την Κίνα ή, κατ' άλλους, από την Ιαπωνία· πρώτοι οι Ολλανδοί το έφεραν στην Ευρώπη τον 17ο αιώνα όπου και καλλιεργείται έως τις ημέρες μας. Ανήκει στην οικογένεια των Asteraceae, το άνθος του είναι σύνθετο και υπάρχει σε μεγάλη ποικιλία χρωμάτων, ενώ το πυκνό φύλλωμα τους είναι σκουροπράσινο με χαρακτηριστικά λογχοειδή και πριονωτά φύλλα. Το χρυσάνθεμο πολλαπλασιάζεται με σπόρο και με μοσχεύματα. Το ύψος του ξεκινά περί τα 20 εκατοστά αλλά ξεπερνά το 1,5 μέτρο ανάλογα με την ποικιλία και την ποιότητα του εδάφους• προτιμά έδαφος αφράτο, πλούσιο σε οργανική ουσία και με καλή στράγγιση, ενώ για την σωστή ανάπτυξη του θα πρέπει να υπάρχει άπλετο ηλιακό φως κατά την διάρκεια της ημέρας.

ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΑ

Τo χρυσάνθεμo είναι φυτό με μεγάλη καλλωπιστική αξία, είναι κατάλληλο για εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους και έχει μεγάλη χρήση στην ανθοδετική τέχνη. Εκτός από την χρήση τους στην κηποτεχνία τα χρυσάνθεμα χρησιμοποιούνται σε χώρες της Ασίας για την παρασκευή γλυκών και ποτών. Μάλιστα, στην Κίνα το ποτό αυτό είναι γνωστό ως "το τσάι των χρυσάνθεμων", το οποίο έχει ποικίλες ιατρικές χρήσεις, συμπεριλαμβανομένης της αντιμετωπίσεως της γρίπης. Επίσης, από ένα είδος χρυσάνθεμου (cinerariifolium) παίρνουμε το πύρεθρο, μια φυσική εντομοκτόνο ουσία με μεγάλη αξία.

Στην σύγχρονη βοτανοθεραπεία, το χρυσάνθεμο χρησιμοποιείται κυρίως για την αντιμετώπιση της υπέρτασης και πλήθος άλλων καταστάσεων όπως χρόνιοι πονοκέφαλοι και ζαλάδες, χρόνιος πόνος στα μάτια, ενοχλητική βουή των αυτιών κ.α.

Το χρυσάνθεμο μπορεί να γίνει αφέψημα αν το αφήσετε σε βραστό νερό για περίπου 10 λεπτά (υπολογίστε πως θα χρειαστείτε περίπου 1 κουταλάκι του γλυκού αποξηραμένου βοτάνου για 1 κούπα ροφήματος) • τo ρόφημα χρησιμοποιείται στην αποτοξίνωση του οργανισμού ενώ παράλληλα συμβάλει στην αντιμετώπιση του πυρετού και βοηθάει στη ενίσχυση του οργανισμού κατά των λοιμώξεων, καθώς φέρεται να έχει αντιβιοτικές ιδιότητες. 

ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ

Στο πέρασμα των χρόνων έχουν ακουστεί πλήθος ιστοριών, μύθων και συμβολισμών που αφορούν στο χρυσάνθεμο.

Στην Κίνα η ιστορία του χρυσάνθεμου είναι συνυφασμένη με την Κινέζικη κουλτούρα και την συναντάμε τόσο σε αρχαίες γραφές όσο και σε τέχνες όπως την αγγειοπλαστική όπου υπάρχουν δείγματα του λουλουδιού όπως το ξέρουμε σήμερα. Το αρχαίο κινεζικό όνομα του είναι «Chu.» Η κινεζική πόλη chu-Hsien, που σημαίνει «πόλη χρυσάνθεμων» ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του. Επιπλέον, υπάρχει μια θεωρία η οποία υποστηρίζει πως εάν θέλει κάποιος να είναι ευτυχής στην διάρκεια της ζωής του τότε αρκεί να φυτέψει πολλά χρυσάνθεμα στον κήπο του. Τέλος, στην επαρχία της Κίνας χρησιμοποιούν το φυτό ως καθαριστή της ατμόσφαιρας, ενώ του προσδίδουν τον συμβολισμό του φθινοπώρου και της ανάπαυσης.

Στην Ιαπωνία κατέχει εξίσου σημαντική θέση δεδομένου ότι ο Αυτοκράτορας υιοθέτησε το λουλούδι ως επίσημη σφραγίδα του κράτους. Η Αυτοκρατορική Σφραγίδα της Ιαπωνίας η οποία καλείται Kikka Monsyo και σημαίνει «Αυτοκρατορική Σφραγίδα του Χρυσανθέμου» έχει φόντο ένα κίτρινο ή πορτοκαλί χρυσάνθεμο με μαύρες ή κόκκινες γραμμές προς τα έξω. Ο δίσκος στο κέντρο περιβάλλεται από μία σειρά 16 πετάλων τα οποία εναλλάσσονται κατά το ήμισυ σε σύγκριση με την μπροστινή σειρά και είναι ορατά στις άκρες του άνθους. Άλλα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας χρησιμοποιούν ένα έμβλημα με 14 απλά πέταλα, ενώ ένα με 16 μονά πέταλα χρησιμοποιείται από την Βουλή. Επιπλέον, η αυτοκρατορική διαταγή του χρυσάνθεμου είναι η υψηλότερη διαταγή της ιπποσύνης.
Επίσης, θεωρείται ως σύμβολο της αισιοδοξίας και της χαράς, για αυτό τον λόγο κάθε χρόνο τελείται ένα μεγάλο φεστιβάλ το οποίο καλείται η «Γιορτή της Ευτυχίας».

Ο μύθος του χρυσάνθεμου

Ένας ιαπωνικός μύθος περιγράφει την προσπάθεια μια όμορφης κοπέλας να σώσει την ζωή του καλού της από έναν πελώριο δράκο που τον είχε φυλακίσει. Λέει λοιπόν :

Κάποτε ζούσε στην μακρινή Ιαπωνία μια όμορφη κοπέλα η οποία ήταν αρραβωνιασμένη μ’ ένα αρχοντόπουλο. Κοντά στην πόλη τους, στα γειτονικά βουνά, έμενε σε μια σπηλιά ένας δράκος που μιλούσε σαν άνθρωπος αλλά δεν πείραζε κανέναν εκτός εάν κάποιος τον ενοχλούσε. Μια μέρα, η κοπέλα, έχασε τον καλό της και άρχισε να τον ψάχνει παντού. Μετά από αρκετές ημέρες κάποιος της είπε ότι το παλικάρι είχε φυλακιστεί από τον μεγάλο δράκο. Την συμβούλεψε μάλιστα να μην πάει να τον αναζητήσει γιατί θα έβαζε σε κίνδυνο την ζωή της. Μα η κόρη αγαπούσε τόσο πολύ τον αρραβωνιαστικό της που δε δίστασε ούτε στιγμή και αποφάσισε να πάει στα βουνά και να τον συναντήσει.Όταν έφθασε στα βουνά και πλησίασε τους μεγάλους βράχους είδε τον φοβερό δράκο να βγαίνει από τη σπηλιά του. 

-Τι ζητάς εδώ; την ρώτησε ο δράκος. Δεν με φοβάσαι; 

-Δε σε φοβάμαι γιατί μου έχουν πει πως είσαι καλός και δίκαιος, του απάντησε η κοπέλα με θάρρος. Γιατί όμως αιχμαλώτισες τον αρραβωνιαστικό μου χωρίς να σου φταίξει σε τίποτα; 

-Είμαι καλός με τους καλούς και κακός με τους κακούς, της απάντησε ο δράκος. Ο αρραβωνιαστικός σου μίλησε άσχημα για μένα και γι’ αυτό τον αιχμαλώτισα και θα τον κρατήσω για όλη του την ζωή κοντά μου να με υπηρετεί σαν σκλάβος. 

Η κοπέλα τότε τον παρακάλεσε να τους λυπηθεί και ν’ αφήσει το παλικάρι. Μετά από σκέψη ο δράκος της πρότεινε πως εάν του έφερνε ένα χρυσάνθεμο με εκατό πέταλα θα τον ελευθέρωνε και θα γύριζε κοντά της. Η κοπέλα βάλθηκε να ψάχνει παντού παρά τις συμβουλές όλων ότι δεν θα έβρισκε ποτέ αυτό που ζήτησε ο δράκος. Πάνω στην απελπισία της όμως σκέφτηκε κάτι έξυπνο. Έκοψε από τον κήπο της ένα χρυσάνθεμο και με μεγάλη υπομονή άρχισε να χαράζει τα πλατιά του πέταλα με μια φουρκέτα των μαλλιών της. Έτσι, με μεγάλη υπομονή κατάφερε να χαράξει τα πέταλα του σε εκατό λεπτά κομμάτια. 

Κι όταν το κατόρθωσε αυτό, ξεκίνησε για την σπηλιά του δράκου. 

-Σου έφερα το χρυσάνθεμο με τα εκατό πέταλα, του είπε. 

Ο δράκος πήρε περίεργος το χρυσάνθεμο, μέτρησε τα πέταλά του και πράγματι τα βρήκε εκατό. Τότε, άφησε ελεύθερο το παλικάρι, όπως είχε υποσχεθεί. Το αγαπημένο ζευγάρι γύρισε ευτυχισμένο στην πόλη και από τότε λένε ότι τα χρυσάνθεμα δεν ξαναβγήκαν με τριάντα πέταλα αλλά πήραν την μορφή που κατάφερε να φτιάξει η όμορφη και πιστή κοπέλα.

 

Σε μερικές χώρες της Ευρώπης τα χρυσάνθεμα συμβολίζουν τον θάνατο και χρησιμοποιούνται κυρίως για τον στολισμό των τάφων. Χαρακτηριστική είναι και η χρήση του στην Ευρωπαϊκή λογοτεχνία όπου οι περιγραφές των χρυσανθέμων συμβολίζουν τα περασμένα μεγαλεία και την παρακμή, ενίοτε δε, τον θάνατο κάποιου ήρωα του βιβλίου.

   Ωστόσο μια διαφορετική εκδοχή συναντάμε στον γερμανικό μύθο που ακολουθεί : 

Σύμφωνα με τον μύθο, την παραμονή των Χριστουγέννων στον Μέλανα Δρυμό της Γερμανίας, μια αγροτική οικογένεια καθόταν γύρω από το τραπέζι τρώγοντας ένα πενιχρό γεύμα όταν άκουσαν έναν ήχο που ομοίαζε με θρήνο. Όταν άνοιξαν την πόρτα βρήκαν ένα ζητιάνο κατάκοπο και παγωμένο από το δριμύ ψύχος της νύχτας. Τον τύλιξαν σε κουβέρτες και μοιράστηκαν την τροφή τους. Αμέσως, οι κουβέρτες έπεσαν αποκαλύπτοντας έναν λαμπρό άνθρωπο με λευκό μανδύα ο οποίος τους ευχαρίστησε θερμά για το καλό που του έκαναν. Το επόμενο πρωί, έξω από την πόρτα του σπιτιού τους, υπήρχαν δύο λευκά χρυσάνθεμα τα οποία συμβόλιζαν την θαλπωρή και τα πλούσια αισθήματα. 

Σήμερα, πολλοί Γερμανοί φέρνουν λευκά χρυσάνθεμα στα σπίτια τους την παραμονή των Χριστουγέννων, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα έχουν ευημερία και καλοτυχία.

Το χρυσάνθεμο στην τέχνη

Ζωγραφική

Edgar Degas – Madame Valpincon with chrysanthemums

George Demont Otis - Chrysanthemums

Γ.Ιακωβίδης - Χρυσάνθεμα

Alfred Glendening – A lady and her maid picking chrysanthemums

 

James Tissot - Chrysanthemums