Ευκάλυπτος " Θαλλώ "

Ο ευκάλυπτος «Θαλλώ» συλλέχθηκε στην Αττική ύπαιθρο.

Περί του βοτάνου

Ο ευκάλυπτος (Eucalyptus) είναι αγγειόσπερμο, δικότυλο, ιθαγενές φυτό της οικογένειας των Μυρτοειδών. Περιλαμβάνει περί τα 550 και πλέον είδη μεγάλων, ως επί το πλείστον, δέντρων που καλλιεργούνται κυρίως σε εύκρατες περιοχές. Θεωρείται από τα ψηλότερα ανθοφόρα φυτά μιας και το ύψος των δέντρων σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να φτάσει και τα 90 μέτρα. Χώρα καταγωγής του θεωρείται η Αυστραλία και η Τασμανία, αλλά συναντάται και καλλιεργείται στις χώρες της λεκάνης της Μεσογείου. Στην Ελλάδα βρίσκουμε το είδος Ευκάλυπτος ο σφαιρικός (Eucalyptus globulus) το οποίο εισήχθη από τον βοτανολόγο και λόγιο Θεόδωρο Ορφανίδη το 1862. Καλλιεργείται κυρίως στη νότια Ελλάδα αλλά και στην Χαλκιδική και βρίσκεται σε δάση και κήπους Πρόκειται για αειθαλές δέντρο με ύψος 15-25 μέτρα, ωστόσο υπό ευνοϊκές συνθήκες μπορεί να φτάσει και τα 80 μέτρα ενώ υπό δυσμενείς έχει θαμνώδη εμφάνιση. Έχει ξερό φλοιό που μαδάει βγάζοντας μακριές ταινίες αφήνοντας τον κορμό λείο και το χρώμα του σταχτίλευκο.Τα άνθη του είναι λευκά ενώ τα φύλλα του γλαυκόχρωμα και επιμήκη και χρησιμοποιούνται για την παρασκευή αφεψήματος με αντιπυρετικές ιδιότητες αλλά και για αρωματικά λουτρά. Η χρήση του, είτε ως αφέψημα είτε ως αιθέριο έλαιο, έχει σπουδαίες θεραπευτικές ιδιότητες, όπως αντισηπτική, μικροβιοκτόνα, απολυμαντική και βοηθητική για το αναπνευστικό σύστημα.

Θεραπευτικές ιδιότητες του ευκάλυπτου

Ο ευκάλυπτος χρησιμοποιείται σε πολλές μορφές και χρήσεις. Το αιθέριο έλαιο του ευκαλύπτου χρησιμοποιείται σε κομπρέσες και επιθέματα, εισπνοές, γαργάρες, εξατμιστήρες, λουτρά, επαλείψεις και εντριβή θώρακα ή μασάζ. Ωστόσο η χρήση και η δοσολογία του θέλει προσοχή γιατί μπορεί να ερεθίσει ένα ευαίσθητο αναπνευστικό σύστημα ή τα νεφρά. Πρέπει επίσης να προσέχουμε να μην έρχεται σε επαφή το αδιάλυτο αιθέριο έλαιο με το δέρμα. 

Συνοπτικά : 

• Χρησιμοποιείται για τις φλεγμονές του αναπνευστικού, τον βήχα, τον πονόλαιμο, το άσθμα και έχει αντισηπτική, σπασμολυτική και αντιπυρετική δράση. 

• Είναι απολυμαντικό, εντομοκτόνο, επουλωτικό των πληγών και των ελκών, των ελαφρών εγκαυμάτων και της πυόρροιας. Οι αντισηπτικές του ιδιότητες το κάνουν χρήσιμο για όλες τις μολύνσεις του αναπνευστικού, πεπτικού και ουροποιητικού συστήματος αλλά και σε ελονοσία, τύφο, ιλαρά, οστρακιά κ.α. 

• Τα φύλλα του ευκαλύπτου εξαιτίας των αντιβιοτικών ιδιοτήτων τους χρησιμοποιούνται σε όλες τις φλεγμονώδεις παθήσεις, σε εισπνοές καθώς και στις παθήσεις των ούλων. Επίσης είναι ευεργετικό σε περιπτώσεις αυπνίας και ρευματισμών. 

• Έχει υπογλυκαιμική δράση γι’ αυτό είναι χρήσιμο για τους διαβητικούς. 

Η χρήση του ευκαλύπτου στην εναλλακτική ιατρική: 

(Πηγή) 

Ο ευκάλυπτος είναι ισχυρό αντισηπτικό και μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά σε βακτηριδιακές και ιογενείς προσβολές. Η επίδραση του ευκαλύπτου στο δέρμα είναι δροσιστική και αντιπυρετική. Είναι αντιφλεγμονώδες και καλός για εγκαύματα και επώδυνες αρθρώσεις. Είναι αποτελεσματικός στη θεραπεία των καλόγερων, των σπυριών, των ψειρών της κεφαλής και του απλού έρπητα. Η χρήση του έχει αποτέλεσμα και σε συναισθηματικό επίπεδο μιας και τονώνει, αναζωογονεί, καθαρίζει και διεγείρει το μυαλό και βοηθά στην αντιμετώπιση της υπνηλίας. Βοηθά επίσης, στην αντιμετώπιση κρυολογημάτων, γρίπης, λοιμώξεων του λαιμού, ιγμορίτιδας και πονοκεφάλων, ανακουφίζει από τον δυνατό, ξηρό βήχα, μετριάζει την δύσπνοια του άσθματος και της βρογχίτιδας απελευθερώνοντας την βλέννα. Ακόμη χρησιμοποιείται κατά του διαβήτη, των εντερικών παρασίτων και της πυόρροιας.

Τρόπος χρήσης:

Εισπνοές: Αν το κρυολόγημα σας ταλαιπωρεί, ρίξτε φύλλα ευκαλύπτου σε νερό που βράζει αφήνοντας τους ατμούς να γεμίσουν το δωμάτιο ή εισπνεύστε κρατώντας το κεφάλι σας πάνω από την κατσαρόλα (αφού την κατεβάσετε από την φωτιά) σκεπασμένο με μια πετσέτα. Μπορείτε να ρίξετε επίσης 10-15 σταγόνες αιθέριο έλαιο σε ζεστό νερό και να κάνετε εισπνοές ή να προσθέσετε στο μπάνιο σας νερό όπου πρώτα έχετε βράσει μερικά φύλλα ευκαλύπτου. 

Αφέψημα: 3 φύλλα (ή ένα κουτάλι σούπας αν είναι ψιλοκομμένα) για κάθε φλιτζάνι νερό. Αφήνουμε να κοχλάσει το νερό για ένα λεπτό, το βγάζουμε από την φωτιά και το αφήνουμε για 10 λεπτά, να βγάλει τις ουσίες του. Πίνουμε 3 φλιτζάνια την ημέρα.

Έγχυμα: Μουλιάζουμε 25 γραμμάρια φύλλα σε ένα λίτρο ζεστό νερό, για 10 λεπτά. Πίνουμε 3-4 φορές την ημέρα. 

Ρίγανη «Θαλλώ»

Η ρίγανη « Θαλλώ » συλλέχθηκε από τα βουνά της ορεινής Αιγιαλείας.

Ορίγανον το κοινόν (Origanum vulgare)

 

Η ρίγανη ανήκει στο γένος Ορίγανο της τάξης των λαμιωδών (Lamiaceae) αγγειόσπερμων φυτών. Πρόκειται για αρωματικό ποώδες, πολυετές, ιθαγενές και θαμνώδες φυτό της Μεσογείου και της Κεντρικής Ασίας με ξυλώδη κορμό χωρίς ελαστικότητα. 

Το ύψος του φθάνει τα 20 – 80 εκατοστά και αναπτύσσεται καλά σε ισχυρά αλκαλικά εδάφη αλλά και σε πολύ φτωχά , ξηρά και πετρώδη. Τα κλαδιά του είναι λεπτά και σχηματίζουν ανθοφόρα κεφάλια στις άκρες, ενώ τα φύλλα του, χνουδωτά και σταχτόχρωμα, έχουν σχήμα αυγοειδές μήκους 1-4 εκατοστών. Αν τα τρίψουμε αναδύουν ευχάριστη αρωματική οσμή. Τα άνθη του έχουν χρώμα άσπρο-μωβ και έχουν επίσης ευχάριστο άρωμα. Ανθίζει, κυρίως,  από Ιούνιο μέχρι Αύγουστο.

Από τα τέσσερα διαφορετικά είδη φυτών που αναφέρονται στην ρίγανη, το πιο διαδεδομένο στην χώρα μας είναι το Origanum vulgare. 
Η Ελληνική ρίγανη, της οποίας η ποιότητα θεωρείται η καλύτερη παγκοσμίως, είναι φυτό αυτοφυές, πολυετές και ποώδες. Συναντιέται εύκολα σε όλη την Ελλάδα σαν άγριο φυτό και βρίσκεται σε ορεινές και βραχώδεις περιοχές. Η καλλιέργεια της εντοπίζεται κυρίως στην Μακεδονία, την Θράκη, την Θεσσαλία αλλά και την Πελοπόννησο.  

Το όνομα της προέρχεται από τις λέξεις όρος και γάνος (λαμπρότητα), φυτό, δηλαδή, που λαμπρύνει το βουνό. Αναφορές από την Αρχαία Ελλάδα την καθιστούν ως σύμβολο χαράς και ευτυχίας καθώς συνήθιζαν το στεφάνι στους γάμους να περιέχει και κλαδιά ρίγανης. Ο Αριστοτέλης έγραφε ότι, αν κάποιο τραυματισμένο κατσίκι από βέλος κυνηγού, έτρωγε ρίγανη, η πληγή του έκλεινε. Οι κυνηγοί μέχρι και σήμερα συνηθίζουν, όταν σκοτώσουν ένα θήραμα, να βάζουν στην κοιλιά του μερικά κλωνάρια ρίγανη, για να μην μυρίσει μέχρι να φθάσουν σπίτι. Οι αρχαίοι Έλληνες, επίσης, γνώριζαν την θεραπευτική της αξία και την χρησιμοποιούσαν ως αφέψημα για να αντιμετωπίσουν κολικούς αλλά και για εξωτερική χρήση σε περιπτώσεις πρηξιμάτων και χρόνιων ρευματισμών.

Άλλες χρήσεις

Χρησιμοποιείται κατά κόρον στην κουζίνα εξαιτίας του χαρακτηριστικού αρώματος και της γεύσεως που αφήνει στο φαγητό ενώ παράλληλα φημίζεται και για τις φαρμακευτικές και τις αντιοξειδωτικές της ιδιότητες. Η ρίγανη είναι ένα από τα φυτά με την μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε βιταμίνη C · υπολογίζεται δε ότι έχει δώδεκα φορές περισσότερο αντιοξειδωτική δράση από το πορτοκάλι. Είναι αντιφλεγμονώδης, βακτηριοκτόνα και η χρήση της έχει ποικίλες μορφές. 

Υπό μορφή αφεψημάτων ή εγχύματος χρησιμοποιείται για την ατονία των εντέρων, ως αποχρεμπτικό για τον βήχα, βοηθάει στην υπέρταση και την αρτηριοσκλήρυνση. Επιπλέον, διευκολύνει την πέψη και ηρεμεί το νευρικό σύστημα. Επίσης, είναι διουρητικό και εμμηναγωγό.
Υπό μορφή γαργάρων, χρησιμοποιείται ενάντια σε φλεγμονές και έλκη της στοματικής κοιλότητας και των αμυγδαλών. 

Η ρίγανη περιέχει πλήθος αιθέριων ελαίων προεξαρχόντων των thymol και carvacrol, τα οποία εμποδίζουν την δράση διαφόρων μικροοργανισμών προφυλάσσοντας τον οργανισμό από διάφορες ασθένειες. Μάλιστα, το αιθέριο έλαιο της ρίγανης (οριγανέλαιο) εξαιτίας των συστατικών που το αποτελούν χρησιμοποιείται για τις αντιμικροβιακές τους ιδιότητες στην βιομηχανία τροφίμων αυξάνοντας την ικανότητα συντήρησής τους και μειώνοντας την ανάπτυξη μικροβίων. Επίσης χρησιμοποιείται στην παρασκευή σαπουνιών, μύρων και οδοντόκρεμας. 

Εξωτερικά, χρησιμοποιείται υπό μορφή εμπλάστρων στην αρθρίτιδα και στους μυϊκούς πόνους. Είναι αποτελεσματικό στην καταπολέμηση των ψειρών ενώ χρησιμοποιείται και για πλύσεις σε πληγές, έκζεμα, φαγούρα, καλόγερους και πυώδη σπυριά. 

Οι βλαστοί της ρίγανης, λειτουργούν ως αποτελεσματικό κατάπλασμα διότι καταπραΰνουν μώλωπες και πρηξίματα. Τέλος, οι εισπνοές με ρίγανη βοηθούν τόσο σε στηθικά νοσήματα όσο και στην κάθαρση του αναπνευστικού συστήματος και των πνευμόνων.

Αποξήρανση φρέσκιας ρίγανης

Για να αποξηράνουμε την φρέσκια ρίγανη διαλέγουμε μια ημέρα με ήλιο ώστε να μην έχουν υγρασία τα φύλα της. Κόβουμε όλους τους βλαστούς που εξέχουν, οι οποίοι θα καλύψουν την κατανάλωση μας για περίπου ένα χρόνο. 

Σημείωση : Καλό είναι να μην κρατάμε τα αποξηραμένα φυτά και βότανα περισσότερο από ένα χρόνο, διότι με την πάροδο του χρόνου αλλοιώνεται το άρωμα τους. 

Τα τοποθετούμε σε ένα ταψί και αφαιρούμε όλα τα ξερά κλαδιά της ρίγανης. Έπειτα, την βάζουμε σε ένα τούλι και την κρεμάμε σε κάποιο ανατολικό σημείο του σπιτιού μας, για να το βλέπει ο ήλιος. Η διάρκεια θα εξαρτηθεί από την θερμοκρασία του χώρου. Τρίβουμε την ρίγανη και αφαιρούμε τα κλαδάκια και την αποθηκεύουμε σε ένα αεροστεγές βαζάκι για να μην χάνει το άρωμα της. 

Σύκο (Ficus)

Η Συκή η κοινή είναι δένδρο φυλλοβόλο, αρκετά μακρόβιο και ανθεκτικό στις αντίξοες κλιματικές συνθήκες οπωροφόρο δέντρο· εμφανίζεται αυτοφυώς κυρίως στις μεσογειακές χώρες, στην Μέση Ανατολή και την Ασία καθώς ευδοκιμεί σε θερμό και δροσερό κλίμα. Η εποχή ωρίμανσης των καρπών είναι οι δύο τελευταίοι μήνες του καλοκαιριού, οπότε και μπορεί να τα βρει κανείς νωπά· τον υπόλοιπο χρόνο στην αγορά υπάρχουν αποξηραμένα. Εμφανίζονται πάνω από 700 ποικιλίες με τις κυριότερες να εντοπίζοτναι στην Πελοππόνησο και την Εύβοια. Αυτά που τις διαφοροποιούν είναι το σχήμα (σφαιρικό ή αχλαδόμορφο), το χρώμα του φλοιού τους (λευκό ή μελανο), το πόσες φορές ετησίως δίνουν παραγωγή (μονόφορες ή δίφορες) και το αν προορίζονται για νωπή κατανάλωση, αποξήρανση ή και τα δύο. 

Το δέντρο ήταν γνωστό από τους προϊστορικούς χρόνους. Στην περιοχή του Παρισιού βρέθηκαν απολιθώματα φύλλων και καρπών συκιάς από την Πλειστόκαινο εποχή της Τεταρτογενούς Περιόδου. Αυτό πιστοποιεί ότι το φυτό υπήρχε ήδη από τα προϊστορικά χρόνια στην Ευρώπη. Συγκεκριμένα στον προϊστορικό οικισμό Πολιόχνη, στο νησί της Λήμνου, έχουν βρεθεί απανθρακωμένα σύκα. Στον ελλαδικό χώρο καλλιεργείται πριν απο την Ομηρική εποχή. Στην αρχαιότητα ήταν ευρέως γνωστή και φημισμένη για την ποιότητά της, η ποικιλία "Βασιλική" η οποία καλλιεργείτο κυρίως στην Αττική. Η συκία θεωρούνταν τόσο σπουδαίο φυτό ώστε η εμπορία του φυτού και των καρπών του απαγορευόταν δια νόμου. Μάλιστα, οι αθηναίοι πολίτες που κατήγγειλαν τους κλέφτες και τους παράνομους εξαγωγείς σύκων καλούνταν "συκοφάντες" και αμείβονταν για την "πληροφόρηση" που προσέφεραν στις αρχές. Με το πέρασμα των χρόνων το εμπόριο σύκων νομιμοποιήθηκε και το φρούτο αποτέλεσε σημαντική πηγή εισοδήματος.

Σήμερα αμφισβητείται η φημολογούμενη ως ασιατική καταγωγή της συκιάς, επειδή κατά τον Ηρόδοτο, δεν καλλιεργούνταν ούτε στην Λυδία ούτε στην Περσία· μάλιστα ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι βασικός λόγος της εκστρατείας του Ξέρξη στην Ελλάδα ήταν η κατάκτηση της Αττικής, ώστε να έχει πρόσβαση όχι μόνο σε αποξηραμένα αλλά και σε νωπά σύκα. 

ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ (πηγή)

Τα γλυκόσαρκα Βασιλικά μαύρα, με την πράσινη επιδερμίδα και τις μοβ ραβδώσεις, που ωριμάζουν τον Αύγουστο και προορίζονται κυρίως για νωπή κατανάλωση. Τα συνήθως νωπά Βασιλικά λευκά που τα βρίσκει κανείς τον Αύγουστο και τα Λιβανά με τη γλυκιά και κεχριμπαρένια σάρκα, τα οποία ωριμάζουν το διάστημα μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου. Τα Αϊδανιά Λέσβου με τον μεγάλο σφαιρικό καρπό, την κεχριμπαρένια σάρκα και την κίτρινη όψη και τα πολίτικα που καταναλώνονται νωπά ή αποξηραμένα με τον σφαιρικό καρπό, την κεχριμπαρένια σάρκα και τον πρασινοκίτρινο φλοιό. Επίσης, τα σύκα, εκτός από νωπά και αποξηραμένα, καταναλώνονται και με δεκάδες άλλους τρόπους. Χρησιμοποιούνται για την παραγωγή πάστας, γλυκών κουταλιού, παστελιών, μαρμελάδων κ.λπ. Στην Κέρκυρα, με ξερά σύκα, μούστο, ούζο και μαύρο πιπέρι, φτιάχνουν ένα είδος τάρτας, τη συκομαΐδα, στη Χίο με απόσταξη έπειτα από ζύμωση σύκων και σταφυλιών παρασκευάζουν ένα τοπικό ποτό, τη σούμα, στα νησιά του Αιγαίου έχουν τις νόστιμες παστελαριές (ξερά σύκα, σουσάμι, καρύδια και κανέλα).

ΟΦΕΛΗ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Τα σύκα έχουν πλούσια και γεμάτη γεύση λόγω της απαλής τους σάρκας και των τραγανών σπόρων.  Έχουν μεγάλη θρεπτική αξία καθώς περιέχουν βιταμίνες Α, Β1 και Β2 και ασβέστιο, νάτριο, σίδηρο, φώσφορο, μαγγάνιο, κάλιο κ.ά. Λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε κάλιο βοηθούν στην ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης και σε συνδυασμό με την περιεκτικότητάς του σε ασβέστιο βοηθούν στην ενίσχυση των οστών και στην πρόληψη της οστεοπόρωσης. 

Χάρη στις ήπιες καθαρκτικές τους ιδιότητες τα σύκα βοηθούν στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας. Είναι από τα πιο πλούσια σε φυτικές ίνες φρούτα γι' αυτό και η καθημερινή κατανάλωσή τους συμβάλλει στον έλεγχο του βάρους και στην αποτοξίνωση του οργανισμού.

Επιπλέον, σύμφωνα με μελέτες φαίνεται η κατανάλωση σύκων φαίνεται να μειώνει τα επίπεδα τριγλυκεριδίων και ινσουλίνης στο αίμα βοηθώντας στην καταπολέμηση καρδιαγγειακών προβλήματων και του διαβήτη αντίστοιχα.

Μαρμελάδα Σύκο "Θαλλώ"

 

Συστατικά: Σύκα, Ζάχαρη, Κανέλα, Γαρὐφαλλο, Λεμόνι. 

ΣΥΝΤΑΓΗ

Υλικά

1 κιλό ώριμα σύκα

1/2 κιλό ζάχαρη (ή και λιγότερο αν τα σύκα είναι γλυκά)

2 ξυλάκια κανέλλας

5-6 καρφάκια γαρύφαλλο

1/3 κούπας νερό (ή κονιάκ)

1/4 φλυτζανάκι χυμό λεμόνι

 

Βασικές αρχές για παρασκευή μαρμελάδας

Πλένουμε τα σύκα, κόβουμε το κοτσάνάκι και λίγο το κάτω μέρος και αν θέλουμε ξεφλουδίζουμε. Τα κόβουμε σε μικρά κομμάτια και τα βάζουμε σε μεγάλη κατσαρόλα. 

Ρίχνουμε από πάνω την ζάχαρη, ραντίζουμε με το νερό και τα αφήνουμε για καμιά ώρα. 

Δένουμε σε ένα τούλι τα μυρωδικά (ώστε να μπορέσουμε να τα βγάλουμε εύκολα) και βάζουμε την κατσαρόλα σε δυνατή φωτιά. Μόλις πάρει 1-2 βράσεις ανακατεύουμε με ξύλινη κουτάλα και χαμηλώνουμε σε μέτρια φωτιά. Αφαιρούμε τον αφρό με την κουτάλα. 

Συνεχίζουμε το βράσιμο μέχρι να δέσει και να ξεκολάει απ' την κατσαρόλα. Αν τινάζετε το μείγμα από την κατσαρόλα κατεβάζουμε την φωτιά περισσότερο. 2-3 λεπτά πριν κατεβάσουμε το μείγμα από την φωτιά προσθέτουμε το χυμό λεμόνι. 

Αδειάζουμε σε αποστειρωμένα βάζα. 

Κερασιά (Prunus avia)

Η κερασιά ανήκει στο γένος Προύμνη (Prunus) της οικογένειας των Ροδοειδών (Rosaceae) • πρόκειται για αγγειόσπερμο δικότυλο φυτό το οποίο θεωρείται συγγενής της βυσσινιάς. Είναι φυλλοβόλο δέντρο με ύψος που φτάνει και τα 20 μέτρα.. Τα φύλλα της είναι μεγάλα και ελλειψοειδή, τα κλαδιά της όρθια, ο κορμός της λείος και γκρίζος, ενώ τα άνθη της είναι μεγάλα λευκού χρώματος τα οποία είναι οργανωμένα σε ταξιανθίες. 

Ο χρόνος ζωής της υπολογίζεται περί τα 60 χρόνια και η καρποφορία αρχίζει από τον 4ο χρόνο της ζωής της. Ευδοκιμεί σε διάφορους τύπους εδαφών ωστόσο προτιμά κυρίως τα μη ασβεστολιθικά. Οι καρποί της ωριμάζουν το καλοκαίρι. Κατάγεται από την περιοχή του Καυκάσου, μάλιστα οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι προερχόταν από την πόλη της Κερασούντας πλησίον της Μαύρης Θάλασσας. Στην Ευρώπη έφτασε από τον Ρωμαίο στρατηγό Λούκουλο, ο οποίος ανακάλυψε τον καρπό και τον έφερε στην Ιταλία. Η λέξη κεράσι προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη κέρασος, την οποία δανείστηκαν οι Λατίνοι ως cerasum και πέρασε σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. 

Η κερασιά καλλιεργείται κυρίως για τον καρπό της, τα κεράσια, τα οποία είναι εξαιρετικά νόστιμα και θρεπτικά φρούτα, ωστόσο υπάρχουν ποικιλίες οι οποίες καλλιεργούνται ως καλλωπιστικά δέντρα. Χρησιμοποιείται δε το ξύλο της, το οποίο είναι εξαιρετικά ανθεκτικό στην υγρασία, για κατασκευή επίπλων αλλά και μουσικών οργάνων και ηχείων, καθώς δίνει καλή ακουστική.

Εγχειρίδιο καλλιέργειας κερασιάς 

www.nagref.gr/journals/publications/Kerasies.pdf 

Τα κεράσια έχουν σχήμα σφαιρικό και ο φλοιός τους είναι λείος και γυαλιστερός. Είναι μικρά σε μέγεθος και το χρώμα τους ποικίλλει. Στην Ελλάδα παράγονται στον Κολινδρό Πιερίας, στην Έδεσσα, στα Γρεβενά, στην Χίο και σε άλλες περιοχές της βορείου, κυρίως, Ελλάδος, όπου συναντάμε δύο κατηγορίες, με απαλή και με τραγανή σάρκα. Πιο γνωστές ποικιλίες είναι η κερασιά Ρουπκόβου, από την οποία προέρχονται τα τραγανά κεράσια Εδέσσης, καθώς και η πετροκερασιά, η οποία φέρει μία χαρακτηριστική γραμμή στο μέσο του καρπού. Άλλες ποικιλίες είναι η κερασιά των βοδενών, η τραγανή Βόλου και η Ναπολέων. 

Ωφελιμότητα – θεραπευτικές ιδιότητες 

Τα κεράσια είναι γλυκά, όξινα και στυφά και έχουν θερμαντική δράση στον οργανισμό στον οποίον προσφέρουν πολλά θρεπτικά συστατικά, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία ικανά να συμβάλλουν στην εύρυθμη λειτουργία του, στην πρόληψη και άλλοτε στην θεραπεία πολλών νοσημάτων και εκφυλιστικών παθήσεων. Συγκεκριμένα το κεράσι περιέχει μεταλλικά άλατα, φυτικές ίνες καθώς και κάλιο, φώσφορο, σίδηρο, μαγνήσιο και χαλκό. Η υψηλή περιεκτικότητα σιδήρου προάγει την αιμοποίηση γι’αυτό τον λόγο ενδείκνυται σε περιπτώσεις αναιμίας. Επιπλέον είναι πλούσια σε βιταμίνη Α και C. Τα μεταλλικά άλατα και ιχνοστοιχεία, που περιέχουν, δρουν ανακουφιστικά σε ρευματικούς πόνους και στην ουρική αρθρίτιδα. Επίσης, περιέχουν φυτοστερόλες, οι οποίες οδηγούν στην μείωση των επιπέδων ολικής χοληστερόλης στο αίμα. Επιπλέον έρευνες υποστηρίζουν ότι διαθέτουν αντισηπτικές ιδιότητες έναντι σε φλεγμονές και λοιμώξεις ενώ ο χυμός που παράγουν αποτελεί ισχυρό αντιβακτηριακό παράγοντα ενάντια την τερηδόνα των δοντιών. 

 Άλλη μια σημαντική δράση των κερασιών είναι ότι εξουδετερώνουν τόσο την πνευματική όσο και την σωματική κόπωση εξαιτίας της τέφρας των μεταλλικών αλάτων που περιέχουν, αυξάνοντας τα αλκαλικά αποθέματα του οργανισμού. Έχει ελάχιστες θερμίδες, μόλις 4 ανά καρπό και καταναλώνονται από άτομα που ακολουθούν δίαιτα αδυνατίσματος δεδομένης της χωνευτικής και διουρητικής τους ιδιότητας (τα κοτσάνια των κερασιών χρησιμοποιούνται για την παρασκευή διουρητικών ροφημάτων). Ταυτοχρόνως, αποτοξινώνουν το ήπαρ, το αδενικό σύστημα καθώς και την χολή, ενώ ευνοούν την καλή εντερική λειτουργία εξαιτίας των οργανικών οξέων αλλά και των φυτικών ινών που περιέχουν.

Τέλος, τα κεράσια είναι ιδιαιτέρως πλούσια σε ανθοκυανίνες. Πρόκειται για φυτικές χημικές αυτές ουσίες με ευεργετικές δράσεις για την υγεία, οι οποίες ανήκουν σε οικογένεια φυτικών ουσιών που δίνουν το χαρακτηριστικό χρώμα σε πολλά είδη φρούτων. Ανθοκυανίνες υπάρχουν και σε άλλα φρούτα, όπως τα σταφύλια και οι φράουλες. Πειράματα έδειξαν ότι οι ανθοκυανίνες από τα κεράσια είχαν την ισχυρότερη δράση, συγκριτικά με άλλα φρούτα, αναφορικά με την αύξηση παραγωγής ινσουλίνης από τα παγκρεατικά κύτταρα γεγονός που βοηθά στην πρόληψη του καρκίνου καθώς και του σακχαρώδη διαβήτη. 

Τα κεράσια τρώγονται κυρίως ως φρέσκα φρούτα, ωστόσο υπάρχουν και κονσερβοποιημένα, χρησιμοποιούνται δε για την κατασκευή γλυκισμάτων, και ως γαρνίρισμα σε διάφορα είδη ζαχαροπλαστικής. Χρησιμοποιούνται επίσης, ως γλυκά κουταλιού τα οποία γίνονται από όλες τις ποικιλίες. Στην Ελλάδα, τα περίφημα γλυκά του κουταλιού γίνονται τόσο από τις γλυκές όσο και από τις υπόξινες ποικιλίες. 

ΓΛΥΚΟ ΤΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ ΚΕΡΑΣΙ "ΘΑΛΛΩ''

Συστατικά : Κεράσια, Ζάχαρη, Λεμόνι 

Υλικά : 2 κιλά κεράσια 1 1/2 κιλό ζάχαρη 1 λεμόνι

-Πλένουμε τα κεράσια κ αφαιρούμε προσεχτικά τα κοτσάνια του

-Αφαιρούμε τα κουκούτσια με ένα μαχαιράκι ή με φουρκέτα

-Σε μια κατσαρόλα βάζουμε τα κεράσια, το ζουμί που έβγαλαν κ την ζάχαρη

-Ανακατεύουμε προσεχτικά κ τα αφήνουμε 15΄ στην φωτιά

-Βγάζουμε τα κεράσια κ συνεχίζουμε να βράζουμε μέχρι να γίνει σιρόπι

-Ακολούθως βάζουμε τα κεράσια και αφήνουμε μέχρι να κρυώσει το γλυκό

-Αποστειρώνουμε τα βάζα, γεμίζουμε με το γλυκό και κλείνουμε αεροστεγώς 

Συμβολισμός της κερασιάς  

 
 Οι κερασιές έχουν ιδιαίτερη θέση στην κουλτούρα της Ιαπωνίας.Τα άνθη της είναι το εθνικό λουλούδι, το οποίο αντιπροσωπεύει την ομορφιά, την ευγένεια, και την σεμνότητα. Επιπλέον,  αποτελεί οιωνό καλής τύχης και έμβλημα αγάπης, ενώ το προσφέρουν ως ένδειξη φιλίας σε άλλους λαούς. Επίσης, η λαβή των σπαθιών των σαμουράι ήταν στολισμένη με κεράσια, που συμβόλιζαν την πολεμική κλίση και την μοίρα αυτών των ανδρών. Ο κόκκινος καρπός του κερασιού ήταν σύμβολο του αίματος και της σάρκας, που έπρεπε να κοπεί για να φτάσει κανείς στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης.Αλλά και στους γάμους, το έθιμο απαιτεί να ετοιμάζεται ένα ρόφημα από άνθη κερασιάς, εγγύηση για την ευτυχία των νεονύμφων. Στην Ιαπωνία εξάλλου, τα κεράσια συμβολίζουν την γονιμότητα αλλά και την γιορτή και το ξεφάντωμα. Από τα αρχαία χρόνια, κατά τον χρόνο άνθισης των κερασιών, εορτάζεται το φεστιβάλ Hanami στο οποίο υμνείται η τέλεια ομορφιά των ανθέων τους.
Οι αρχαίοι Κινέζοι θεωρούσαν τον καρπό του κερασιού ως σύμβολο της αθανασίας. Ένας κινέζικος θρύλος αναφέρει ότι στον κήπο της θεάς Xi Wang Mu, τα κεράσια ωριμάζουν κάθε χίλια χρόνια. Επειδή το ξύλο της κερασιάς χρησιμοποιείται για να κρατήσει μακριά τα κακά πνεύματα, την Πρωτοχρονιά τοποθετούν πάνω από την πόρτα τους κλαδιά κερασιάς ενώ ένα σκαλιστό, από ξύλο κερασιάς, άγαλμα στολίζει πάντα τα σπίτια τους. 

Η κερασιά στην τέχνη  

Ζωγραφική 

The Cherry Thieves - Zuber Buhler Fritz

Ποίηση

 

 [...]

Καλῶς τα τὰ σπιτιάτικα
μεθυστικὰ γιορτάσια!
Στὰ μάτια τοῦ μισόκοπου
μαγιάτικα κεράσια
ροδίζουν καὶ σταλάζουνε
δροσιὰ καὶ γλύκα· ὦ! πόσο!
Πεινῶ καὶ πάω ν' ἁπλώσω
τὰ χέρια πρὸς αὐτά.

Κωστής Παλαμάς

Μουσική  

Απόδοση το μουσικού έργου
“ Dream of the Cherry Blossoms ” του Keiko Abe 

Φράουλα

Η φραουλιά (Fragsris chiloensis) είναι ένα μικρό φυτό της οικογένειας των Ροδοειδών (Rosaceae).

Στην Ευρώπη καλλιεργήθηκε πρώτη φορά τον Μεσαίωνα στην Ρώμη κι ήταν γνωστή μόνο μια ποικιλία από τις Άλπεις· τον 18ο αιώνα έφτασαν από την Αμερική και την Χιλή άλλες ποικιλίες μεγαλύτερου καρπού και μετά από διάφορες διασταυρώσεις φτάνουμε στην σημερινή φράουλα. 

Είναι πολυετές ποώδες ή αναρριχώμενο φυτό, με λευκά άνθη που εμφανίζονται τον Μάιο και τον Ιούνιο. Η καρποφορία ξεκινά - ανάλογα με την ποικιλία - από τον Απρίλιο και φθάνει μέχρι και το φθινόπωρο. Ο καρπός της φράουλας είναι κόκκινος, λαμπερός με μικρούς κίτρινους κόκκους και τριχίδια και συνοδεύεται από τρία πράσινα φυλλαράκια.

Ο κόκκινος αυτός ζουμερός καρπός έχει εξαιρετικά οφέλη για την υγεία μας. Πλούσια σε βιταμίνη Α, C και σε Κάλιο προστατεύει από την αρθρίτιδα και την οστεοπόρωση, βοηθά στην πρόληψη κατά του καρκίνου, και σε συνδυασμό με την μεγάλη περιεκτικότητά της σε φαινόλες προστατεύει από καρδιαγγειακές παθήσεις και εξισορροπεί την αρτηριακή πίεση. Η ισχυρή αντιοξειδωτική δράση της και οι φυτικές ίνες που περιέχει βοηθούν στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας και συμβάλλει στην αποτοξίνωση του οργανισμού. Τέλος, χρησιμοποιείται ευρέως σε καλλυντικά, καθώς τονώνει και απαλύνει την επιδερμίδα.

Η κατανάλωση φράουλας αντενδείκνυται σε όσους πάσχουν από έλκος, φλεγμονή των εντέρων και σπαστική κολίτιδα, ενώ μπορεί να ευθύνεται για αλλεργικά εξανθήματα, εξαιτίας του χνουδιού φέρει έχει στην επιφάνειά της. Προσεκτικοί στην κατανάλωσή της πρέπει να είναι κι όσοι πάσχουν από νεφρική νόσο, θυρεοειδή ή αντιμετωπίζουν προβλήματα με την χοληδόχο κύστη. 

Διατροφική αξία (1 φλυτζάνι φράουλες):

Ενέργεια 46 kcal, Πρωτεΐνες 0,96 γρ., Υδατάνθρακες 11,06 γρ., Φυτικές ίνες 2,9 γρ., Σίδηρος 0,59 mg, Νάτριο 1 mg, Ασβέστιο 23 mg, Μαγνήσιο 19 mg, Φώσφορος 35 mg, Βιταμίνη A 17 IU, Βιταμίνη C 84,7 mg, Κάλιο 220 mg, Νιασίνη 0,556 mg.

Συντήρηση και Κατανάλωση

Oι φράουλες είναι ευαίσθητο φρούτο, γι’ αυτό καλό είναι να καταναλώνονται το συντομότερο δυνατόν και να μην τις αφήνετε σε θερμοκρασία δωματίου για πολύ ώρα. Χωρίς να τις πλύνετε τις τοποθετείτε σε γυάλινο δοχείο και τις διατηρείτε στο ψυγείο· να τις πλένετε με άφθονο νερό λίγο πριν τις καταναλώσετε.  

Καλλιέργεια Φράουλας 

Οδηγίες για την καλλιέργεια φράουλας σε γλάστρα ή στον κήπο http://kalliergo.gr/

Μαρμελάδα Φράουλα "Θαλλώ"

Συστατικά: Φράουλες (βιολ.), Ζάχαρη, Βανίλια, Λεμόνι. 

ΣΥΝΤΑΓΗ

Βασικές αρχές για την παρασκευή μαρμελάδας

4 κιλά φράουλες
1,5 κιλό ζάχαρη
1 κουτ.γλ. βανίλια
1 φέτα λεμόνι

- Πλένουμε πολυ καλά τις φράουλες,βγάζουμε το κοτσανάκι και τις κόβουμε στη μέση.

- Τις βάζουμε μέσα σε μια κατσαρόλα, μαζί με την ζάχαρη,την βανίλια κ το λεμόνι.

- Έχουμε χαμηλή στάθμη της θερμοκρασίας και ανακατεύουμε ανα τακτά διαστήματα.

- Μόλις πάρει βράση, λιώνουμε τις φράουλες, αν θέλουμε να εχει κομματάκια απλώς τις κόβουμε σε μικρότερα κομμάτα.

- Μόλις πήξει,το βγάζουμε απ' την φωτιά, βγάζουμε την φέτα λεμονιού και το αφήνουμε να κρυώσει.

- Αποστειρώνουμε τα βαζάκια, βάζουμε την μαρμελάδα και κλείνουμε καλά.

Λικέρ Φράουλα "Θαλλώ"

Συστατικά: Φράουλες, Βότκα, Ζάχαρη, Λεμόνι. 

ΣΥΝΤΑΓΗ

1 κιλό φράουλες

600 ml βότκα

500 γρ ζάχαρη (και λιγότερο, αναλόγως πόσο γλυκό το θέλουμε)

Φλούδες λεμονιού

- Πλένουμε τις φράουλες και τις κόβουμε στην μέση. Τις βάζουμε σ' ένα γυάλινο δοχείο που κλείνει, μαζί με την ζάχαρη, την βότκα και τις φλούδες λεμονιού και τις τοποθετούμε στο ψυγείο για 3 μέρες. 

- Ανακινούμε το δοχείο 2-3 φορές την μέρα για να λιώσει η ζάχαρη. (Αν δεν έχει λιώσει την τρίτη μέρα, ανακατεύουμε). 

- Περνάμε το λικέρ από τουλπάνι και το βάζουμε στα μπουκαλάκια. 

Σερβίρεται κρύο.

Δενδρολίβανο " Θαλλώ "

Δενδρολίβανο βιολογικής καλλιέργειας

Αγαπημένο μυρωδικό της μεσογειακής κουζίνας· συνοδεύει γευστικά και αρωματικά κρέατα, σάλτσες και ψάρια.

 

Δενδρολίβανο

Δάφνη η ευγενής

Η δάφνη (Laurus nobilis) είναι αρωματικό φυτό  της Μεσογείου και ανήκει στην οικογένεια των Δαφνοειδών. Είναι αειθαλής θάμνος ή μικρό δέντρο (10-15 μέτρα) με βαθυπράσινα, σκληρά φύλλα. Η οσμή τους είναι αρωματική και η γεύση τους είναι λίγο πικρή.Η συλλογή των δαφνόφυλλων γίνεται συνήθως τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο. Ανθίζει την άνοιξη και τα άνθη της είναι αρωματικά με λευκοκίτρινο χρώμα. Ο καρπός της είναι δρύπη με κυανόμαυρο ή μαύρο όταν ωριμάσει χρώμα, σχήμα ωοειδές και μέγεθος μικρής ελιάς· από τους καρπούς παράγεται το δαφνέλαιο.

Στην Ελλάδα απαντάται και αυτοφυής, αλλά καλλιεργείται και η δάφνη του Απόλλωνα, γνωστή με τα λαϊκά ονόματα βαγιά, δάφνη, δαφνολιά και φυλλάδα.
Στην ελληνική μυθολογία, η Δάφνη ήταν κόρη του Πηνειού ποταμού και γρήγορα έγινε γνωστή για την μεγάλη ομορφιά της. Του κάκου όμως την γύρευαν πλήθος παλικάρια για γυναίκα, του κάκου ο πατέρας της την παρακαλούσε να παντρευτεί και να του χαρίσει εγγόνια· εκείνη δεν ήθελε ούτε να ακούσει για γάμο και άντρα, μόνο προτιμούσε να κυνηγάει στα δάση σαν την Άρτεμη την παρθένα. Όταν όμως μια γυναίκα είναι τόσο όμορφη δεν μπορεί εύκολα να γλυτώσει από τους άντρες. Μια μέρα έτυχε να την ανταμώσει ο Απόλλωνας μονάχη στο δάσος κι αμέσως του άναψε ο πόθος και θέλησε να την κάνει δική του. Εκείνη, για να κρατηθεί αγνή, το έβαλε στα πόδια. Ο θεός άρχισε να την κυνηγάει φωνάζοντάς της: Γιατί φεύγεις την αγάπη μου, σαν να θέλω το κακό σου; Δεν είμαι δα κανένας κοινός γαμπρός· είμαι ο Απόλλωνας, ο γιος του Δία, που με τιμούν όλοι, θεοί και άνθρωποι. Αμετάπειστη η Δάφνη συνέχισε το τρέξιμο, ο θεός όμως ήταν γρηγορότερός της· την στιγμή που άπλωνε τα χέρια να την πιάσει, εκείνει επικαλέστηκε τον πατέρα της τον Πηνειό, και αυτός για να της κάνει την χάρη την μεταμόρφωσε σε δέντρο. Τα πόδια της έγιναν ρίζες, το σώμα της κορμός, τα χέρια της κλαδιά και τα μαλλιά της φύλλα. Ο θεός αγκάλιασε τότε το δέντρο και είπε: Δεν θέλησες να γίνεις γυναίακα μου· θα γίνεις το δέντρο μου! Από εδώ και πέρα θα στεφανώνω με τους κλώνους σου τα μαλλιά μου, την λύρα μου, τη φαρέτρα μου. - Έτσι η δάφνη καθιερώθηκε ως το ιερό φυτό του Απόλλωνος.

Στην Ελλάδα η δάφνη ήταν γνωστή από την αρχαιότητα και γίνεται μνεία γι' αυτήν στον Όμηρο. Ήταν ιερό δέντρο, αφιερωμένο στο θεό Απόλλωνα. Οι Έλληνες στεφάνωναν με κλαδιά δάφνης τους νικητές των Πύθιων αγώνων, οι οποίοι ήταν αφιερωμένοι στον Απόλλωνα, έθιμο που επικράτησε και καθιερώθηκε για τους νικητές όλων των αθλητικών αγώνων αλλά και για τους ήρωες· αργότερα, υιοθετήθηκε κι από τους Ρωμαίους. Eπίσης, στην αρχαία Ελλάδα το δάφνινο στεφάνι αποτελούσε κόσμημα που φορούσαν οι αναγνωρισμένοι ποιητές και οι αθλητές στις καθημερινές τους εμφανίσεις.  Ακόμα και σήμερα η δάφνη ταυτίζεται με την δόξα, την νίκη και την υπεροχή. Ακόμα, η Πυθία, η πρωθιέρεια του μαντείου των Δελφών, πριν από κάθε χρησμοδότηση μασούσε φύλλα δάφνης.

Ο Διοσκουρίδης, πατέρας της φαρμακογνωσίας, αναφέρει πολλές από τις φαρμακευτικές ιδιότητες του φυτού : τα φύλλα της δάφνης, λόγω της αντισυπτικής τους δράσης, χρησιμοποιούνται στην θεραπεία της γρίπης και της βρογχίτιδας, στα κρυολογήματα και στα εξωτερικά άτονα έλκη, καψίματα, σκασίματα και στις ανοιχτές πληγές. Το δαφνέλαιο χρησιμοποιείται κατά των ρευματισμών και της αρθρίτιδας και στην αρωματοθεραπεία θεωρείται αποτελεσματικό κατά της υπέρτασης. Δεν χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση εσωτερικών ασθενειών.

Τα φύλλα της δάφνης χρησιμοποιούνται στην μεσογειακή κουζίνα ως άρτυμα για να νοστιμίζουν όσπρια, ψαρικά, σάλτσες και κρέατα.  

------------------------------------------

H Δάφνη στην Τέχνη

Ποίηση

Στο πρώτο βιβλίο των Μεταμορφώσεων του Οβίδιου συναντάμε τον μύθο του Απόλλωνος και της Δάφνης. Ελεύθερη μετάφραση-απόδοση των στίχων του λατινικού κειμένου εδώ.

Ζωγραφική

Daphne - Hubert von Herkomer

Apollo and Daphne - J.W. Waterhouse

Apollo and Daphne -Antonio del Pollaiuolo

Apollo and Daphne - Gian Lorenzo Bernini

Apollo and Daphne - Theodore Chasseriau

Priestess of Delphi - John Collier

Άγαλμα στο Charlottenburg Palace

Η νίκη στεφανώνει αθλητή - Ν. Γύζης

 ------------------------------------

Δάφνη "Θαλλώ"

Στην μαγειρική η δάφνη χρησιμοποιείται σε μικρή ποσότητα γιατί έχει δυνατή γεύση. Με 1-2 φύλλα μπορούμε να αρωματήσουμε φακές, φασόλια, κρέατα και σάλτσες. 

Σιρόπι

Σιρόπι για Πονόλαιμο και Βήχα: Μέλι, Μάραθος, Γλυκάνισος, Θυμάρι, Πρόπολη.
Σιρόπι για Κρυολόγημα: Μέλι, Εχινάκεια, Ευκάλυπτος,Φασκόμηλο, Πρόπολη.


Σιρόπι για το Κρυολόγημα

Εχινάκεια

Πρόκειται για ιθαγενές φυτό της Bόρειας Aμερικής και ένα από τα πιο διαδεδομένα βότανα των Iνδιάνων. Oι τελευταίοι το χρησιμοποιούσαν αιώνες πριν το ανακαλύψουν οι Eυρωπαίοι για να θεραπεύουν από μολύνσεις μέχρι δαγκώματα φιδιών. Aπό το 19ο αιώνα η χρήση του διαδίδεται στην Γηραιά Ήπειρο και αρχίζει η καταγραφή της δράσης του. Κατάγεται από τα λιβάδια της Βορείου Αμερικής. Η καλλιεργήσιμη είναι εξίσου ευεργετική με την άγρια.
Tο άνθος της εχινάκειας μοιάζει με μεγάλη μαργαρίτα και συνήθως τα φύλλα της είναι ροζ ή μοβ. Tο γένος της αποτελείται από 9 είδη, από τα οποία μόνο τρία (Echinacea purpurea, Echinacea angustifolia, Echinacea pallida) χρησιμοποιούνται για φαρμακευτικούς σκοπούς. Mερικές από τις χημικές ουσίες που περιέχει και στις οποίες οφείλονται οι ιδιαίτερες ιδιότητές της είναι οι πολυσακχαρίτες, τα φλαβονοειδή, τα αιθέρια έλαια, τα αλκαμίδια και το καφεϊκό οξύ. Tο ενδιαφέρον είναι ότι η συγκέντρωσή τους διαφέρει ανάλογα με το μέρος του φυτού που χρησιμοποιείται. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση των δραστικών ουσιών του βοτάνου βρίσκεται στις μαύρες ρίζες του φυτού και αυτές χρησιμοποιούμε κατά κύριο λόγο. Διαφορές, ωστόσο, υπάρχουν και ανάμεσα στα 3 είδη, γι’ αυτό και οι ιδιότητες που παρουσιάζουν τα διάφορα σκευάσματα δεν είναι ίδιες.
Xρησιμοποιείται πρωτίστως για την τόνωση του ανοσοποιητικού και του λεμφικού συστήματος, γι’ αυτό και αποτελεί την πρώτη επιλογή όταν πρέπει να ενισχυθεί η άμυνα του οργανισμού έναντι των λοιμώξεων του αναπνευστικού (γρίπη, κρυολόγημα). Συχνά χρησιμοποιείται και για την καταπολέμηση φλεγμονών και μολύνσεων (ουρολοιμώξεις), κολικών και δερματικών παθήσεων (ψωρίαση, έρπης, έλκος, πληγές, εγκαύματα, ακμή)· η εχινάκεια δηλαδή έχει αντιβιοτικές, αντιβακτηριακές, αντιφλεγμονώδεις και διεγερτικές ιδιότητες.

Ευκάλυπτος

Ο ευκάλυπτος (Eucalyptus guniie) είναι αειθαλές δέντρο 12-15 μ. που όμως βρίσκεται και σαν θάμνος πυκνά διακλαδισμένος. Κατάγεται από την Αυστραλία και την Τανζμανία και καλλιεργείται στις χώρες της λεκάνης της Μεσογείου. Τα άνθη του ευκαλύπτου είναι λευκά, αρωματισμένα. Τα φύλλα των καινούριων κλαδιών είναι πράσινα ωχρά και των παλιών κλαδιών γκριζο-πράσινα.
Είναι ισχυρό αντισηπτικό και μπορεί να βοηθήσει αποτελεσματικά σε βακτηριδιακές και ιογενείς προσβολές. Η επίδραση του ευκαλύπτου στο δέρμα είναι δροσιστική και αντιπυρετική. Είναι αντιφλεγμονώδες και καλός για εγκαύματα και επώδυνες αρθρώσεις. Είναι αποτελεσματικός στη θεραπεία των καλόγερων, των σπυριών, των ψειρών της κεφαλής και του απλού έρπητα. Η χρήση του έχει αποτέλεσμα και σε συναισθηματικό επίπεδο μιας και τονώνει, αναζωογονεί, καθαρίζει και διεγείρει το μυαλό και βοηθά στην αντιμετώπιση της υπνηλίας. Βοηθά επίσης, στην αντιμετώπιση κρυολογημάτων, γρίπης, λοιμώξεων του λαιμού, ιγμορίτιδας και πονοκεφάλων, ανακουφίζει από τον δυνατό, ξηρό βήχα, μετριάζει την δύσπνοια του άσθματος και της βρογχίτιδας απελευθερώνοντας τη βλέννα. Ακόμη χρησιμοποιείται κατά του διαβήτη, των εντερικών παρασίτων και της πυόρροιας.
Η χρήση του έχει αποτέλεσμα και σε συναισθηματικό επίπεδο μιας και τονώνει, αναζωογονεί, καθαρίζει και διεγείρει το μυαλό και βοηθά στην αντιμετώπιση της υπνηλίας.
Χρήσεις: το αιθέριο έλαιο του ευκαλύπτου χρησιμοποιείται σε κομπρέσες και επιθέματα, εισπνοές, γαργάρες, λουτρά, επαλείψεις και εντριβή θώρακα ή μασάζ. Τα φύλλα του φυτού χρησιμοποιούνται για την παρασκευή αφεψήματος ή εγχύματος, ή τα ρίχνουμε σε νερό που βράζει και κάνουμε εισπνοές.

Φασκόμηλο

Το φασκόμηλο ή φασκομηλιά (Σάλβια η φαρμακευτική ελλ. Ελελίφασκος ο φαρμακευτικός, Salvia officinalis) ανήκει στο γένος των Αγγειόσπερμων φυτών Σάλβια (Salvia). Πολυετές, θαμνώδες με πολυάριθμα κλαδιά ύψους μέχρι μισό μέτρο βρίσκεται σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας κυρίως σε ξηρούς και πετρώδεις τόπους. Τα φύλλα του είναι επιμήκη και παχιά χρώματος λευκοπράσινου. Τα άνθη είναι χρώματος μοβ και ανθίζουν από τον Μάιο ως τον Ιούνιο. Το φασκόμηλο φύεται κυρίως στην Νότια Ελλάδα (Πελοπόννησο- Νησιά), αλλά γενικά στην χώρα μας υπάρχουν 20 είδη φασκόμηλου. Προτιμά ηλιόλουστες περιοχές και πετρώδη, άγονα εδάφη.
Οι Κινέζοι το ονομάζουν ελληνικό βραστάρι και το θεωρούν καλύτερο από το τσάι. Οι Γάλλοι το ονομάζουν ελληνικό τσάι και το χρησιμοποιούν όπως και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι όχι μόνο για φαρμακευτικούς αλλά και για μαγειρικούς σκοπούς. Οι Άραβες θεωρούσαν ότι μπορούσε να θεραπεύσει τα πάντα. Στην αρχαιότητα οι πρόγονοί μας το χρησιμοποιούσαν σαν πολυφάρμακο και έχει εκθειαστεί από τον Ιπποκράτη, τον Διοσκουρίδη τον Γαληνό και τον Αέτιο. Οι Λατίνοι το θεωρούσαν ιερό φυτό και το χρησιμοποιούσαν σε τελετές. Ήταν το φυτό της αθανασίας.

Το φασκόμηλο διαθέτει πολλές ιδιότητες ιδιαίτερα χρήσιμες στην ιατρική όπως αντιβακτηριακές, στυπτικές, αντιδιαβητικές, σπασμολυτικές, αντισηπτικές και καρδιοτονωτικές. Ανακουφίζει σε περιπτώσεις νευραλγιών, γαστρίτιδας, άσθματος, βρογχίτιδα, κρυολογήματος, διάρροιας και πονοκεφάλων. Ως αφέψημα (εξωτερική χρήση) συμβάλλει στην αντιμετώπιση της ουλίτιδας, της στοματίτιδας, της φαρυγγίτιδας, των αφθών, της δερματίτιδας και των εκζεμάτων. Με τα φρέσκα φύλλα του αντιμετωπίζονται επίσης τα τσιμπήματα από κουνούπια και σφήκες, αρκεί να τρίψει κανείς με αυτά το πονεμένο μέρος. Εκτός από την ιατρική, το φασκόμηλο χρησιμοποιείται επίσης στην αρωματοποιία. Στην μαγειρική χρησιμοποιείται για τον αρωματισμό διαφόρων ζωμών, φαγητών και του ξιδιού ενώ παράγει και εκλεκτής ποιότητας μέλι.

Πρόπολη

Η πρόπολη είναι ρητινώδης κολλητική ουσία που συλλέγουν οι μέλισσες από διάφορα φυτά, την εμπλουτίζουν με κερί, γύρη, ένζυμα και άλλες ουσίες και τη χρησιμοποιούν για να στεγανοποιήσουν και απολυμάνουν το εσωτερικό της φωλιάς τους. Η ονομασία οφείλεται στο ότι οι μέλισσες την τοποθετούν μπροστά στην είσοδο της κυψέλης (προ της πόλης) ώστε να την στενέψουν και να εμποδίσουν την είσοδο στη φωλιά διαφόρων εχθρών όπως είναι τα ποντίκια, μεγάλες πεταλούδες, φίδια και άλλα.
Η πρόπολη περιέχει κύρια ρητίνη (55%), κερί (30%), αιθέρια έλαια (10%), γύρη (5%). Τα υπόλοιπα συστατικά της είναι αρωματικές ουσίες, ζάχαρα, βάλσαμα, τερπένεια, αλειφατικά οξέα και οι εστέρες τους, φλαβόνες, ανόργανες ουσίες, βιταμίνες, ιχνοστοιχεία και άλλα γνωστά και άγνωστα συστατικά.
Η πρόπολη έχει βακτηριοστατικές και βακτηριοκτόνες ιδιότητες. Χρησιμοποιείται για τη θεραπεία τραυμάτων των αναπνευστικών οργάνων, της στοματικής κοιλότητας, και άλλων περιοχών του ανθρώπινου σώματος. Περιέχει σε μεγάλες συγκεντρώσεις φλαβόνες, φλαβονόλες και φλαβονόνες οι οποίες επιδρούν στον οργανισμό με διαφόρους τρόπους. Έχουν αντιφλεγμονική δράση στις αρθρώσεις, στο δέρμα και στους βλεννώδεις ιστούς, προστατεύουν τη βιταμίνη C από οξειδώσεις. Έχουν ευεργετική επίδραση στα τριχοειδή αγγεία και παρατείνουν τη δράση της αδρεναλίνης αναστέλλοντας την ο-μεθυλο τρανσφεράση. Αναστέλλουν τη συνάθροιση ερυθροκυττάρων, βελτιώνουν την κυκλοφορία του αίματος στα τριχοειδή αγγεία, έχουν αντιβακτηριακή δράση στα gram θετικά και gram αρνητικά βακτήρια και έχουν αντισηπτική δράση. Αλκοολικό εκχύλισμα πρόπολης 50% χρησιμοποιείται για τη θεραπεία της χρόνιας ωτίτιδας. Επίσης η πρόπολη χρησιμοποιείται κατά του χρόνιου κνησμού, για τη θεραπεία της τοπικής κοκκινίλας, της φαρυγγίτιδας, των μυκητιάσεων και για γενικά προβλήματα ωτορινολαρυγγολογίας. Βοηθά στην αντιμετώπιση προβλημάτων ρευματικής αρθρίτιδας και σπονδυλικής αγκύλωσης. Η πρόπολη έχει θετικά αποτελέσματα στη θεραπεία των αγγειοκινητικών νεύρων που προκαλούν την καταρροή των αναπνευστικών κυττάρων. Χρησιμοποιείται στην αντιμετώπιση του έλκους και προβλημάτων του προστάτη καθώς επίσης και για θεραπεία προβλημάτων της στοματικής κοιλότητας. Παράλληλα την πρόπολη την συναντούμε σε καλλυντικά, λοσιόν κρέμες προσώπου, σαπούνια, σαμπουάν αλλά και οδοντόπαστες.

Σιρόπι για Πονόλαιμο και Βήχα


Μάραθος

Είναι αυτοφυές ποώδες φυτό και συναντιέται σε ηλιόλουστες χέρσες περιοχές. Τα άνθη του είναι κίτρινα και τα φύλλα του κυανά πράσινα. Ανθίζει τους καλοκαιρινούς μήνες. Ανήκει στην οικογένεια των Σκιαδοφόρων και άλλες ονομασίες είναι Μάραθρο, Αγριομάραθο, Αμαραθιά· η επιστημονική ονομασία του είναι Μάραθο το φαρμακευτικό - Foeniculum officinales
Παλιά οι Κινέζοι και οι Ινδοί θεωρούσαν το μάραθο αντίδοτο για τα δαγκώματα των φιδιών και των σκορπιών. Οι Αρχαίοι Έλληνες το έλεγαν «μάραθρον» και το θεωρούσαν σύμβολο επιτυχίας. Φαίνεται ότι οφείλει τ’ όνομά του στη μνήμη της νίκης κατά των Περσών στον Μαραθώνα το 490 π.Χ. Ο Πλίνιος το αναφέρει σε συνταγές του με περισσότερες από 20 ενδείξεις, ενώ πίστευε ότι τα φίδια έτρωγαν μάραθο για ν' αλλάζουν δέρμα. Το 10ο αιώνα συνδέθηκε με τη μαγεία, ενώ το Μεσαίωνα είχε συνδεθεί με το αδυνάτισμα, γιατί πιστευόταν ότι οι σπόροι του έκοβαν την όρεξη.
Στην φαρμακευτική χρησιμοποιείται για τον πόνο των ματιών, της κυστίτιδας, των αρθριτικών. Ανακουφίζει από την γρίπη, το βήχα, τον κοκίτη, το άσθμα, τις στομαχικές διαταραχές, την ναυτία, τους κοιλιακούς πόνους των παιδιών. Οι σπόροι του μπορούν ν' αρωματίζουν το νερό που δίνουν στα μωρά και τα βοηθά στην πέψη. Είναι ευεργετικός στα μαλλιά και αντιρυτιδικός. Λέγεται ότι αυξάνει το γάλα στις θηλάζουσες μητέρες, ενώ χρησιμοποιείται για τον καθαρισμό και τον αρωματισμό του στόματος. Το αιθέριο έλαιο των σπόρων του, που περιέχει 6% αιθέρια έλαια ανηθόλης και μαραθόλης, χρησιμοποιείται στην αρωματοποιία, ποτοποιεία (ιδιαίτερα σε λικέρ όπως στο Αψέντι των Άλπεων) και στη βιομηχανία καλλυντικών.


Γλυκάνισος

Ο γλυκάνισος είναι η κοινή ονομασία του ετήσιου ποώδους φυτού του είδους Άνισον το κοινόν (Pimpinella anisum) του γένους Άνισον της οικογένειας των Σκιαδοφόρων. Ως γλυκάνισος αναφέρονται και οι σπόροι του φυτού αυτού. Λέγεται επίσης και άνισο.
Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν τον γλυκάνισο αφροδισιακό ("συνουσίαν παρορμά" σύμφωνα με τον Διοσκουρίδη -3,56) και πίστευαν ότι διατηρεί τη νεανικότητα και διώχνει τα κακά όνειρα όταν τοποθετηθεί κάτω από το μαξιλάρι τη νύχτα. Επίσης πίστευαν ότι για να είναι άνετο το ταξίδι, εκείνοι που ταξίδευαν σε μεγάλες αποστάσεις έπρεπε να πίνουν ποτά από γλυκάνισο. Ο Ιπποκράτης πίστευε ότι ο γλυκάνισος σταματούσε το φτάρνισμα και το χρησιμοποιούσε για τη δυσοσμία των γεννητικών οργάνων κ.α. Ο Διοσκουρίδης το συνιστούσε ως διουρητικό και εφιδρωτικό αλλά και ως φάρμακο εναντίον των πονοκεφάλων. Ο Πλίνος αναφέρει ότι οι γυναίκες που επρόκειτο να γεννήσουν, όταν μύριζαν γλυκάνισο είχαν εύκολο τοκετό.
Η καταγωγή του είναι από την ανατολική Μεσόγειο ή τη Μέση Ανατολή όμως σήμερα έχει διαδοθεί στην Ευρώπη την Ασία και την Αμερική. Ο βλαστός του είναι ίσιος και έχει ύψος που κυμαίνεται από 25 έως 75 εκατοστά. Χρησιμοποιείται από το 2000 π.Χ. ως αρωματικό, καρύκευμα και φάρμακο. Οι καρποί του είναι ωοειδείς, σκληροί και ανοικτού καφέ χρώματος. Η γεύση του είναι υπόγλυκη. Έχει χαρακτηριστικό άρωμα, σπασμολυτικές και αποχρεμπτικές ιδιότητες. Πολύ συχνά χρησιμοποιείται στην αρτοποιία ως αρωματικό ή ως κύριο αρωματικό σε αλκοολούχα ποτά, όπως το αψέντι το ούζο και το ρακί.
Είναι ένα θερμαντικό, διεγερτικό χόρτο, το οποίο βελτιώνει την πέψη, δρα ευεργετικά στο συκώτι και το κυκλοφοριακό σύστημα και έχει αποχρεμπτική και οιστρογονική δράση. Είναι αρκετά αποτελεσματικό μέσο ενάντια στους σπασμούς-κολικούς των εσωτερικών μυών (του στομάχου και των εντέρων), αυξάνει την αποβολή αερίων των εντέρων και την περισταλτικότητα τους, χρησιμοποιείται ενάντια στο άσθμα,στον βήχα και τον ερεθισμό των άνω αναπνευστικών οδών, στην βραχνάδα της φωνής, σαν εφιδρωτικό και αντιπυρετικό μέσο. Συστήνεται στις μητέρες που θηλάζουν γιατί αυξάνει το γάλα αλλά και σαν διουρητικό μέσο στις ασθένειες των νεφρών, του συκωτιού και του παγκρέατος. Εξωτερικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά της ψώρας.
Χρησιμοποιείται για την παρασκευή αφεψήματος ή εγχύματος και με την κατάλληλη πολτοποίηση εφαρμόζεται εξωτερικά.



Θυμάρι

Το θυμάρι ή θύμιο (Θύμος ο κοινός, λατ. Thymus vulgaris) ανήκει στην οικογένεια των Χειλανθών (Labiatae). Είναι θάμνος μικρού ύψους (έως 30 εκατοστά), με όρθιους βλαστούς, εξαιρετικά ανθεκτικός, αναδύει πολύ ευχάριστο άρωμα.
Απαντάται στις νότιες και μεσογειακές περιοχές της Ευρώπης σε διάφορες περιοχές της Ασίας και καλλιεργείται στην βόρειο Αμερική. Φυτρώνει σε άγονους τόπους σε όλη την Ελλάδα και ανθίζει Ιούνιο με Ιούλιο. Είναι το φυτό από το οποίο οι μέλισσες κάνουν το πιο ονομαστό μέλι. Η χρήση του είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το χρησιμοποιούσαν σαν βαλσαμωτικό και αρωματικό. Οι αρχαίοι Έλληνες σαν απολυμαντικό για διάφορες ασθένειες. Οι Ρωμαίοι στρατιώτες συνήθιζαν να κάνουν μπάνιο σε νερό αρωματισμένο με θυμάρι, για να αποκτήσουν σφρίγος και ενεργητικότητα. Στη φαρμακευτική είναι γνωστό ως το φυτό με τις περισσότερες θεραπευτικές ιδιότητες.
Έχει ισχυρή αντιμικροβιακή και αντισηπτική δράση, που οφείλεται στη θυμόλη, την οποία περιέχει το αιθέριο έλαιό του και συνήθως χρησιμοποιείται για την απολύμανση πληγών. Ωστόσο, λίγες σταγόνες από το βάμμα του σε νερό είναι αρκετές για να καθαρίσουν το σπίτι σας, αφήνοντας ένα ευχάριστο άρωμα. Τονώνει το ανοσοποιητικό, είναι αποχρεμπτικό, κατευνάζει το βήχα και την βρογχίτιδα και θεωρείται εξαιρετικά αποτελεσματικό σε περιπτώσεις γρίπης. Χρησιμοποιείται επίσης για την αντιμετώπιση της δυσπεψίας και της διάρροιας, αλλά και του πονόδοντου. Είναι θερμαντικό και με το λάδι ή το βάμμα του μπορείτε να κάνετε εντριβές, που ανακουφίζουν από μυϊκούς και ρευματικούς πόνους. Συνιστάται ακόμα και ως καταπραϋντικό σε περιπτώσεις άγχους.
Στην μαγειρική χρησιμοποιείται για να αρωματίσει ψάρια, κρεατικά (συνδυάζεται άριστα με κυνήγι και λουκάνικα), σάλτσες (ιδίως ντομάτας) και τυριά (ιδίως κρεμώδη). Αλλάζει ευχάριστα τη γεύση και το άρωμα στα φασολάκια και τον αρακά και μπορείτε να προσθέσετε τα ψιλοκομμένα φύλλα του στο στιφάδο και σε σούπες.

ΣΥΝΤΑΓΗ


Θερμαίνουμε 500ml εγχύματος ή αφεψήματος από μείγμα βοτάνων αναλόγως τα συμπτώματα. Προσθέτουμε 500γρ μέλι ή ακατέργαστη ζάχαρη. Ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να διαλυθούν.
Αφήνουμε το μείγμα να κρυώσει και το βάζουμε σε σκούρο μπουκάλι. Το φυλάσσουμε σε σκιερό μέρος και μετά το άνοιγμα, το βάζουμε στο ψυγείο.

Προτεινόμενη δόση: 2-3 κουταλάκια του γλυκού ημερησίως